BANKEN ZIJN OVERBODIG, tenzij..

Beurzen imploderen, de virtuele goudprijs stijgt. Wat is nog “waarde”?

Door de economische crisis als direct gevolg van een wereldwijde en eeuwenlange bankfraude, vraagt men zich wel eens af, of het niet anders had gekund of zelfs gemoeten. De grote massa kan niet goed bevatten wat er zich achter de facades afspeelt. Wat ons wordt voorgehouden, is dat de waarheid of is het propaganda om de waarheid bij ons weg te houden? Bankieren is een mysterie met als enige doelstelling ons onwetend te houden en opdat wij denken, dat het zonder bankinstellingen onmogelijk is welvaart te bereiken. Hoe kan dat nu blijven werken?

Het onderdrukken van de werkelijkheid, het manipuleren van informatie en het doordrukken van een leugen om een oorlog te rechtvaardigen is exact dezelfde methode om de werkelijkheid van het bankensyndicaat te verdoezelen. Met slechts één doel: het accumuleren van rijkdom en macht bij een zo klein mogelijke elite.

Banken zijn overbodig

Banken zijn overbodig, is onze stelling van vandaag. Als we bankinstellingen vergelijken met bijvoorbeeld een bakkerij, dan is het verschil schrijnend.

1. De bakker bakt brood en koopt daarvoor grondstoffen in om dat brood te produceren. Zijn arbeid zet hij om in toegevoegde waarde.
2. De bakker zorgt voor voedsel voor zijn klant, die daarvoor moet betalen, al was het met een kilo aardappelen.
3. Doet de bakker het niet goed, dan gaat hij failliet en is het over en uit.

Als we hetzelfde simpele stelsel nu eens toepassen op een bankier, dan constateren wij een onthutsend verschil met als gevolg een ontstellend remmende factor op de welvaart.

1. Een bank produceert niets;
2. Een bank creëert slechts verplichtingen (schulden) voor een ander;
3. Een bank  rekent voor de gecreëerde schuld een boete en noemt dat “rente”;
4. Doet de bank het niet goed, dan gaat hij niet failliet, maar dan wordt de overheid=belastingbetaler aangesproken.

Banken zijn door het fabriceren van schulden in staat geld te verdienen met niets doen. Alles draait om “zekerheden” (onderpand). Door een aantekening in het grootboek wordt een vordering gecreëerd op iemand die geld leent en daar in ruil een onderpand voor levert, totdat de schuld is afgelost. Iemand die een huis bouwt, laat de bank een schuld aantekenen, levert zijn huis in als onderpand en betaalt dertig jaar lang rente en aflossing.

Rente veroorzaakt alle inflatie en niets anders. Door het rekenen van 5% rente komen we aan het eind van de rit gegarandeerd 5% tekort. De enige manier om dat “recht te trekken” is die ontbrekende 5% bij te drukken. Een “econoom” gaat ons vervolgens voorliegen, dat inflatie een gevolg is van overbesteding. Daarom zijn alle economen overbetaalde professionele, hoogopgeleide oplichters en medeplichtig aan fraude. Allemaal, stuk voor stuk, hoe aannemelijk hun verhalen ook mogen klinken. Zij draaien altijd om de hete brei heen: het inflatiespook is een gevolg van het rente-gedrocht.

Wat is er aan te doen?

Om adequaat maatregelen te nemen om dit misdadige fenomeen te liquideren, moeten we nagaan hoe het zo is kunnen ontstaan. In vroeger jaren waren de goudsmeden de eerste bankiers. De goudsmid sloeg uw klompje goud op in zijn kluis en u ontving daarvoor een kwitantie. Deze kwitantie werd voorzien van een mooi ontwerpje en dito stempeltje en het werd “geld” genoemd. U kon zonder met al dat zware goud te slepen makkelijker betalingen doen. Op die kwitantie stond vermeld: “Goed voor 1 ons zuiver goud”, om maar een voorbeeld te geven en desgewenst konden we met die kwitantie ons klompje goud weer terug halen.

De goudsmid deed geheimzinnig over het goud wat hij in zijn kluis had, immers het gevaar van de bankroof lag op de loer. Wellicht sleepte hij ‘s nachts zijn vooraden wel naar een centrale kluis, waarvan niemand het bestaan kende. De goudsmid dacht eens goed na en kwam met een lumineus plan. En daar ging het dus voor 99,9% van de samenleving drastisch fout.

Gelegaliseerde valsemunterij: De Grote Bankfraude

Want wat was er gemakkelijker dan wat extra kwitanties voor een klompje goud uit te schrijven en die tegen betaling van een kleiner klompje goud uit te lenen? Die kwitanties circuleerden door de gehele economie en gaven nog steeds recht op dat klompje goud. Maar bijna niemand deed dat, immers dat klompje goud lag veilig in een kluis. Theoretisch althans…… Want de ramp zou niet zijn te overzien, als alle kwitanties zouden orden ingewisseld voor klompjes goud: dat is er dus niet. Dit is wat we nu een “bankrun” noemen, banken die onder bewaking van militairen de voordeur op slot moeten doen omdat de Grote Bankfraude aan het licht komt. Dat is het probleem waar we vandaag mee hebben te maken. Zekerheden vallen weg, banken halen hun onderpand binnen en wat ze tekort komen wordt geclaimd bij de overheden, de belastingbetalers en de pensioenfondsen.

Het heffen van rente is een terminaal systeem en kan niet standhouden.

Banken zijn overbodig, tenzij……

Als we terug zouden gaan naar de basis, dan wordt het leven er voor de maatschappij een stuk simpeler op. De bank herneemt zijn oude functie en die is tweeledig.

1. Een bank doet dienst als opslagplaats voor geld wat niet direct nodig is en rekent daar een prijs voor.
2. Een bank mag geen geld uitlenen, behalve na toestemming van de mensen die het geld daar in opslag hebben gegeven, volgens een “intekensysteem”.

Dit is de functie van een bank in particuliere handen. Een pakhuis en geldbeurs, meer niet.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

De tweede stap van de systeemhervorming komt in een volgend artikel aan de orde. Daarbij draait het om het grotendeels afschaffen van “geld”, daar waar het geen functie heeft. Geld mag geen handelswaar zijn, hoogstens een reserve-middel. Met geld mag geen geld worden verdiend, derhalve. Op geld mag geen rente worden geheven, immers het tekort moet ergens vandaan komen. Geld mag alleen de factor arbeid vertegenwoordigen en slechts dienen als ruilmiddel. Lees HIER DEEL II van “Banken zijn overbodig”

In het voorgaande artikel hebben wij gesproken over De Grote Bankfraude in de vorm van gelegaliseerde valsemunterij. Veel mensen bekruipt een gevoel van ongeloof: “Zo simpel kan het toch niet zijn?” Wij hebben echter vastgesteld, dat het inderdaad wél simpel is. Zoals u weet zijn de beste patenten toonbeelde van eenvoud. Iedereen had het kunnen bedenken. En zo zit het  met het zogenaamde “bankieren” ook.

De ontstellende eenvoud is gebaseerd op geheimzinnigheid en bedrog. Een van de Rothschilds zei ooit over dit systeem: “Een miniem kleine groep begrijpt en gebruikt het mechanisme, omdat ze er beter van worden. Een iets groter groepje meent ten onrechte het te begrijpen en denkt er door te collaboreren, beter van te worden.  De grote massa begrijpt het volstrekt niet, maar denkt er niet zonder te kunnen”.  

U wilt van ons wel aannemen, dat in dat eerste minieme groepje slechts een enkeling de dienst uitmaakt, men spreekt over een “pentagon”, een vijfmanschap; vrouwen komen niet aan bod.

Naar een Volksbank?

We kunnen met zekerheid vaststellen dat het instituut “staat” het volk niet vertegenwoordigt, omdat het de gedaante van een juridisch rechtspersoon heeft aangenomen. Omdat een miljoen Nederlanders direct afhankelijk zijn van hun inkomen van de overheid, zal er weinig oppositie tegen komen. De Nederlandse economie draait vermoedelijk voor meer dan 60% op rondgepompt belastinggeld en subsidies en ook dat is een reden dat “de staat” dusdanig is ingebed in onze maatschappij, dat het een welhaast onmogelijk te kraken noot lijkt te zijn. Omdat de staat zich gedraagt als een zelfstandig opererende entiteit, wordt het gevaar steeds groter, dat deze zich tegen de bevolking gaat keren.

Via het belastingwapen wordt de staat onderhouden. Dit afpersingsmechanisme is inderdaad ook van alle tijden. In maffiakringen heet dat systeem “racketeering”, het betalen van beschermgeld. Er wordt eerst een probleem gecreëerd in de vorm van “algemeen belang”, vervolgens roept iedereen om een oplossing van de overheid en deze draagt uiteraard de “oplossing tegen betaling” aan.

Zoals we in het vorige artikel reeds hebben vastgesteld, is de inflatie een direct gevolg van het rekenen van rente. Het heffen van belasting is van dezelfde orde. Ook dit verhoogt de inflatoire werking van geld. Door het stichten van een Volksbank zonder winstoogmerk door de Nederlandse staatsburgers, kunnen er een massa problemen op voorhand worden opgelost.

Geld ontleent bestaansrecht aan de factor arbeid.

Door te werken als een soort Monetair Kadaster kan aan deze regel worden voldaan. 

We nemen weer het voorbeeld van het bouwen van een huis. Het geld wat daarvoor is benodigd, wordt tijdens het verrichten van de prestatie in roulatie gebracht en geregistreerd bij het “Monetair Kadaster” afdeling van de Volksbank. Dit geld gaat de economie in en na dertig jaar is het huis afgelost en het geleende bedrag weer teruggestort bij de Volksbank, waar de schuld tenslotte bij het “Monetair Kadaster” wordt doorgehaald. U bezit het huis en het geleende bedrag is weer aan de economie onttrokken. Mét rente had u dat huisje drie keer betaald en niemand weet waarom. Het heeft alleen maar ellende teweeggebracht om dat extra geld aan de economie te onttrekken.

Geld kan dus pas ontstaan als er arbeid tegenover staat en niets anders. U zult zeggen: “Goud, dat heeft toch ook een bepaalde waarde?” Natuurlijk heeft goud een waarde en wel véél meer dan de € 1.500+, die er nu voor wordt betaald. Vooropgesteld dat u over dat goud kunt beschikken (vastpakken) en er verstand van heeft. Wij vrezen dat de goudvoorraden in veel gevallen “virtueel” zijn, niet veel anders dan het monetaire systeem van het banken-kartel waar we van af willen. Naast kernenergie is goud overigens een van de meest vervuilende milieubelasting die u kunt bedenken. Voor het delven en isoleren van puur goud is magnifiek veel kwik nodig. Zwaar giftig, maar het wordt niet opgeruimd. Er is wel eens uitgerekend, dat goud het honderdvoudige waard is, als er “milieu-neutraal” wordt gewerkt. Maar het systeem is helaas corrupt. Er worden miljardeninvesteringen gepleegd om rotzooi te maken, maar er komt geen cent beschikbaar om het weer op te ruimen!

Maar door het elimineren van allerlei overbodige elitaire voordeeltjes als rente en belastingen neemt de druk op de maatschappij navenant af. Alleen arbeid wordt beloond en betaald en we zullen zien, dat er plotseling veel meer productiviteit mogelijk is. Als de productiviteit wordt verhoogd, neemt ook de vraag naar extra immigratie af. Door het afschaffen van subsidies (=concurrentie-vervalsing) worden per saldo de nu ontstane tekorten weggezuiverd.

Bancair incassobureau: De Belastingdienst

De staat heeft jaarlijks zo rond de € 250 miljard nodig. Door van alles en nog wat te belasten wordt dit bedrag bij elkaar geschraapt. Bij eventuele tekorten worden de lasten verder verhoogd, in plaats van een keiharde sanering toe te passen. De overheid groeit steeds door en het besteedbaar inkomen verdampt. Belasting mag alleen bij de “eindgebruiker” worden weggehaald en niet via de werkgever. Degene die aangifte doet moet via een invulformulier globaal kunnen zien waar zijn afgedragen penningen aan worden besteed.

Door nu belastingen op arbeid achterwege te laten en het geld gratis ter beschikking te stellen  is er voor de mensen een veel groter netto besteedbaar inkomen beschikbaar. Het eerder besproken principe van “Met de pet rond” zal er voor zorgen dat op basis van vrijwilligheid de noodzakelijke voorzieningen intact te houden. Waar de mensen geen geld voor over hebben is dus kennelijk overbodig.

Door zo kleinschalig mogelijk te werken kunnen een enorme hoeveelheid vervuilende kilometers worden geëlimineerd, met name van leeg vrachtverkeer, altijd nog bijna 50% van het totaal aantal kilometers. Kleinschaligheid is ook toe te passen op de opwekking van energie, ook hier kost transport verlies aan rendement.

Zo zijn er nog veel meer voordelen te ontdekken die er toe leiden dat de vlucht naar voren kan worden gestopt. De Nederlandsche Bank is nog steeds in particuliere handen. Dit is te onderkennen aan de samenstelling van de Raad van Commissarissen. De familie met de gestolen achternaam “Van Oranje” had een vaste zetel in die raad. Sinds een aantal jaren is de familie niet meer vertegenwoordigd, omdat alle Nederlandse bezittingen, met uitzondering van een grote portefeuille onroerend goed, in het buitenland is ondergebracht. De belangen in Shell worden behartigd door figuren als Bolkesteijn, Frits.

De Nederlandsche Bank kan fuseren met ABN-AMRO tot de Nederlandse Volksbank, in eigendom van alle stemgerechtigde burgers. Deze Volksbank heeft als hoofactiviteit het opslaan en bewaren van de resterende Nederlandse goudvoorraad, het bewaken van de Nederlandse reserve-valuta (Gulden) en het beheren van de gemeenschappelijke bodemschatten. De ABN-AMRO kantoren worden ingericht als filialen om geld op te slaan en transacties te doen. De staatsbank mag niet worden verkocht, mag ook niet opnieuw naar de beurs, maar moet worden verdeeld onder de stemgerechtigde Nederlandse staatsburgers in gelijke delen.  Met dank aan Wouter Bos. U zult zeggen: “Maar dat is toch concurrentie-vervalsing ten opzichte van particuliere banken?” We adviseren u eerst nog eens goed naar de titel van dit stuk te kijken. Vervolgens zullen tegenstanders van dit plan fel protesteren, omdat hun eigen belang wordt geschaad. Die tegenstanders adviseren wij eveneens de titel van dit stuk goed te onthouden.

Het schijnt overigens wel, dat Rijkman Groenink, topman van ABN-AMRO van destijds, naast de € 32 miljoen verkoopcommissie de gehele kunstcollectie van de bank achterover heeft gedrukt. Die collectie komen we te zijner tijd wel even bij hem ophalen, c.q met hem afrekenen.

Bron: Herstelderupubliek

Nu komt het erop aan!

Schokkende gebeurtenissen volgen elkaar momenteel in een hoog tempo op. Bij velen roept dit angst en verwarring  op. De informatie die de media geven is per dag totaal anders van karakter. Op het ene moment is het geruststellend, op het volgende is er ronduit sprake van paniek en wordt de vrees aangewakkerd dat we voor een algehele ineenstorting van onze samenleving staan. Het komt er nu op aan of wij in staat zijn om te kiezen voor een bewustwordingsproces, dat ons zal leiden tot vrijheid en een samenleving in de werkelijke zin van het woord. Daarvoor is het nodig dat we onze eigen verantwoordelijkheid gaan nemen en gaan doen wat binnen ons vermogen ligt om hieraan een bijdrage te leveren. Niet langer kunnen we vertrouwen op banken, pensioenverzekeraars en de overheid.
Het is de hoogste tijd om nu zelf met initiatieven te komen, in het besef dat we met zijn allen hebben bijgedragen aan de maatschappij zoals deze er nu uit ziet en het volstrekt zinloos is om ons in boosheid uit te leven op de veronderstelde verantwoordelijken voor de steeds groter wordende problemen. Nú hebben wij de kans om met elkaar een samenleving op te bouwen waarin plaats is voor medemenselijkheid. Laten we deze kans grijpen en ons niet opnieuw overgeven aan de afhankelijkheid van leiders. Waarom dit zo essentieel belangrijk is wil ik u in het navolgende artikel duidelijk maken.

Het huidige financiële stelsel heeft zijn wortels in het feodale tijdperk, waarin de adel en geestelijkheid grote sommen geld nodig had voor het voeren van oorlogen, beslechten van conflicten en hun vermogensverslindende levensstijl. Vanaf de oudheid waren het de burgers en boeren, die adel en geestelijkheid moesten voorzien van de benodigde middelen. Vanaf de 17e eeuw begon het ‘moderne’ bankwezen zich te ontwikkelen als instrument om direct geld tot de beschikking te hebben zonder eerst belasting te hoeven innen. Het systeem was en is in feite eenvoudig van opzet. Het begint met de oprichting van een centrale bank, die het alleenrecht krijgt om geld in circulatie te mogen brengen.  Koning-stadhouder Willem III van Oranje gaf bijvoorbeeld in 1694 toestemming om de Bank of England op te richten. Deze bank kreeg met uitsluiting van de concurrentie het recht om geld te scheppen. Dit geld werd uit het niets gecreëerd, omdat er tegenover iedere pond, die in omloop werd gebracht slechts een fractie aan goud stond. Vanaf het begin was de Bank of England een private onderneming met als aandeelhouders de ‘nobility’ van die dagen. Her Majesty’s  Treasury leende direct na de oprichting in 1694 van de Bank of England het voor die tijd kolossale bedrag van 1,25 miljoen Britse ponden. Zo ontstond de schuldverhouding tussen staat en bank.  Langzaam maar zeker groeide de wurggreep van de Bank of England op de Britse staat. In 1815, aan het einde van de geldverslindende oorlog met Frankrijk was de schuld gegroeid tot 885 miljoen Britse ponden. De schuld die de staat aan de Bank of England had werd niet terugbetaald en groeide slechts naar steeds grotere hoogte. Dit kwam mede omdat de belastingen, die bij burgers en boeren werden geïnd voor alles behalve het aflossen van de schuld van de staat aan de bank werden aangewend. Bovendien werd de rente die de Bank of England inde over de schuld steeds omvangrijker en vormde daardoor weer een aantrekkelijke bron van inkomen voor de aandeelhouders… De adel (en de geestelijkheid) had daarom weinig belang bij het aflossen van de schuld.

  
Vreedzaam protest in Engeland tegen de overheidsbezuinigingen
In andere grote Europese steden vonden vergelijkbare ontwikkelingen plaats. De banken van Hamburg, Frankfurt, Stockholm, Amsterdam, Parijs, Madrid, Milaan, en Napels werden op dezelfde leest als die van de Bank of England geschoeid. Steeds waren het koningen, keurvorsten, kardinalen en keizers, die hun voortdurende honger naar geld bevredigden via de banken. Met als onderpand hun burgers en boeren, die als ‘belastingkoeien’ werden gemolken, leenden adel en geestelijkheid het geld dat hen moest leiden naar een grotere machtspositie en hogere welstand.

Het systeem zou echter al lang geleden door hebzucht en onkunde  ten onder zijn gegaan, als er niet een generatie van gewiekste bankiers zou zijn opgekomen in de 18e eeuw, onder aanvoering van de Rothschild familie.  Deze nieuwe elite kreeg in relatief korte tijd het Europese centrale bankensysteem stevig in de greep. ‘Geef mij het recht om geld te scheppen en het maakt mij niet uit wie de wetten van een land maakt’ , ‘Geef mij het recht om geld te scheppen en het maakt mij niet uit welke marionet op de troon van het land zit’, zijn gevleugelde uitspraken van de Rothschild ‘pater familias’Mayer Anschelm.  Gedreven door een enorme ambitie trokken vader Mayer Anschelm en zijn vijf zonen op een nietsontziende wijze de financiële macht naar zich toe in de belangrijkste financiële centra van de 18e en 19e eeuwse wereld.  Oorlogvoerende naties werden van beide zijden gefinancierd door de Rothschilds. De schulden van de Europese vorstenhuizen aan de bankiers namen sterk toe. Daardoor verkreeg men een steeds nadrukkelijker controle over de belangrijkste Europese centrale banken en als gevolg daarvan greep op het geldscheppingsproces van de betreffende landen.  Het kostte echter meer moeite om de Verenigde Staten ‘er onder’ te krijgen. De gehele 19e eeuw kenmerkte zich door een verbeten strijd tussen de financiële elite en presidenten zoals Jefferson, Jackson en Lincoln.  Jefferson en Jackson waarschuwden in niet mis te verstane bewoordingen tegen de macht van de financiële elite.

‘You are a den of vipers and thieves. I have determined to rout you out and, by the Eternal, I will rout you out’, sprak Jackson met luide stem in een bijeenkomst met vertegenwoordigers van de financiele elite.  Zelf ontkwam hij ternauwernood aan een moordaanslag op zijn leven, georkestreerd  door de bankiers.

‘I believe that banking institutions are more dangerous to our liberties than standing armies’, sprak Jefferson.


  Griffin's boek over de Federal Reserve

Lincoln, die de zogeheten greenbacks in circulatie bracht, niet via banken maar door de overheid zelf, werd vermoord. Zijn moordenaar had bewezen connecties met de financiële elite. De strijd tussen de Amerikaanse overheid en de bankiers werd uiteindelijk beslecht in 1913, toen door een coupe van de financiële elite, gesmeed op Jekyll Island, het stelsel van de Federal Reserve Banken werd opgericht. De FED verkreeg het recht om dollars te scheppen en is vanaf het begin in private (niet overheid) handen geweest.

De Rothschilds werden in de 19e eeuw dermate gevreesd en gehaat, dat zij op de achtergrond verdwenen en mensen zoals Peabody, Brown en Morgan naar voren schoven om hun belangen te behartigen. J.P. Morgan bijvoorbeeld, werd tijdens zijn leven beschouwd als een van de rijkste mensen ter wereld. Het grootste deel van zijn vermogen bleek echter bij zijn dood in handen te zijn van de Rothschilds. Toch had deze dynastie nooit zo’n fabelachtig vermogen opgebouwd –in de 19e eeuw geschat op 40% van de som van alle bezittingen- en een enorme machtspositie verworven als er niet de hebzucht en het machtsstreven was geweest van de adel. Er is absoluut steeds sprake geweest van een innige symbiose tussen de bankiers en de hoogste klasse. De bankierselite voorzag in de voortdurende behoefte aan geld bij de adel. De medaille heeft dus zoals altijd een keerzijde. Het is daarom onjuist om de bankiers onder aanvoering van de Rothschilds als de wortel van het kwaad te zien. Wat wel mag worden gesteld is, dat het uitstekende psychologen waren, die precies wisten hoe men de menselijke zwakheden te eigen bate kon bespelen.  Hoewel de financiële elite zich heeft gevormd rond het Huis Rothschild, kan niet worden gezegd dat men verbonden was aan een bepaald geloof, ras, groep of nationaliteit. Dus ook niet aan het Joodse. De elite bestond en bestaat vandaag de dag nog uit individuen van verschillende komaf. Napoleon Bonaparte heeft over hen gezegd: ‘Geld heeft geen nationaliteit. De bankierselite kent geen patriottisme en is zonder moraliteit. Hun enige doel is het maken van winst (en het  verkrijgen van macht).’

De nieuwe financiële elite  verwierf dus gaandeweg een controlerende positie op het geldscheppingsproces.  Het creëren van geld en in omloop brengen ervan was dus vanaf het begin van het moderne bankwezen geen zaak van de overheden, maar van particulieren die het proces via hun banken controleerden. Toen ook de strijd om de hegemonie in de V.S. was beslecht in het voordeel van de bankiers had men vrij spel in het controleren van de financiële markten en werd de waarschuwing van Thomas Jefferson werkelijkheid: ‘If the American people ever allow private banks to control the issue of their currency, first by inflation, then by deflation, the banks and corporations that will grow up around [the banks] will deprive the people of all property until their children wake-up homeless on the continent their fathers conquered. The issuing power should be taken from the banks and restored to the people, to whom it properly belongs.’
Eustace Mullins toont in The Secrets of the Federal Reserve aan, dat de Grote Depressie die vanaf 1929 tot de uitbraak van de tweede wereldoorlog duurde het gevolg is geweest van massale internationale goudtransacties en rentemanipulaties. In de House Stabilization Hearings van 1928 is overtuigend aangetoond dat de Federal Reserve Bank directie diverse geheime vergaderingen had gehouden met de hoofden van de belangrijkste Europese centrale banken. Zelfs als men op de hoogte was geweest van alle details, dan waren de Amerikaanse politici nog niet in staat geweest om de geplande gang van zaken te keren. Hieruit is eens te meer de macht van de bankiers gebleken.

Afgevaardigde Mr. Beedy sprak in de House Hearings van 1928 de volgende woorden: ‘Mr.Ebersole van het ministerie van financiën verklaarde dat de Federal Reserve geen stabilisatie van de aandelenmarkt nastreeft en dat de Amerikaanse grootinvesteerders dit evenmin willen. De schommeling van de prijzen van aandelen en grondstoffen kwam hen uitstekend uit, omdat degenen die de markten controleren hun winsten maken door deze instabiliteit. Als deze lieden de controle (handhaving van de instabiliteit) niet op een directe manier kunnen bewerkstelligen, dan wordt dit gedaan doormiddel van onrust en rellen zoals we die recent hebben meegemaakt. Revoltes worden geprovoceerd door onvrede met de huidige omstandigheden aan te jagen. Daardoor komt de controle in handen van enkelen ten koste van de velen die de rekening betalen.' (door verlies op hun investeringen).



De waardedaling van de dollar na de oprichting van de Federal Reserve

Het is schokkend, dat de gebeurtenissen in dit tijdsbestek exact hetzelfde patroon volgen dan die voorafgaand aan de Grote Depressie. En het bevestigt dat crisis, gevolgd door economische neergang geen natuurlijk gegeven is zoals men ons steeds heeft willen doen geloven, maar in het verleden geregisseerd werd en in het heden nog steeds wordt door de  financiële elite. Mullins schrijft in The Secrets of The Federal Reserve letterlijk dat de bankiers de Grote Depressie hebben gewild omdat het hen de controle in handen gaf van zowel de financiën als de economie van de V.S..

Duitsland kreeg als de verliezende partij na de eerste wereldoorlog zware herstelbetalingsverplichtingen opgelegd door de overwinnaars Frankrijk, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. Deze zware last veroorzaakte veel ellende in Duitsland in de twintiger jaren van de vorige eeuw. In 1930 werd in Den Haag door Duitse, Engelse, Franse, Italiaanse en Amerikaanse diplomaten en bankiers de Bank for International Setttlements (BIS Bank) opgericht. Via de BIS Bank zouden de Duitse herstelbetalingen worden gecoördineerd, met als doel om de Duitse economie niet verder te destabiliseren. De BIS Bank was vanaf de oprichting een private onderneming (niet in overheidshanden).  De bank werd gevestigd in Basel, Zwitserland en groeide al spoedig uit tot een ontmoetingspunt van internationale bankiers en grote ondernemers. Nadat in 1933 Hitler aan de macht kwam stopten de herstelbetalingen en kwam er een omgekeerde geldstroom op gang, die de nazi’s voorzag van de middelen om hun oorlogsmachine op te bouwen.  De Britse schrijver Anthony Sutton toont dit in zijn boek Wall Street and the Rise of Hitler (gratis te downloaden op internet) overtuigend aan.

Sutton werd heftig bekritiseerd in de Amerikaanse mainstream media, maar nooit officieel aangeklaagd.  De Belgische auteur Jacques R. Pauwels schreef Big Business met Nazi Duitsland (2009).  In beide boeken wordt op een schokkende wijze uit de doeken gedaan hoe weinig het grote bedrijfsleven met de medemens en menselijkheid op heeft. Pauwels noemt Ford, General Motors, ITT, IBM, Texaco en Standard Oil als voorbeelden van bedrijven die via hun filialen in Duitsland hebben meegewerkt aan het mogelijk maken van de Blitzkrieg waardoor de Duitsers aanvankelijk zeer succesvol waren (Jacques Pauwels, Big Business met Nazi Duitsland, hoofdstuk 5, Blitzkrieg ‘made in USA’. ).

Ook tijdens de tweede wereldoorlog bleven de zakelijke contacten op hoog niveau uitstekend: ‘Voor alle financiële transacties met nazi-Duitsland kon men zich eveneens wenden tot de Bank for International Settlements in Bazel. Aan de nauwe Amerikaans-Duitse samenwerking binnen de BIS kwam ook na Pearl Harbor geen einde. … De BIS was het centrum van een spinnenweb van geallieerde bankiers, bedrijven en advocaten en van hun Duitse tegenhangers. Tot die laatste behoorden hooggeplaatste nazi’s , inclusief kopstukken van de SS. …terwijl de soldaten van hun respectievelijke landen elkaar op alle fronten genadeloos aan het afslachten waren, konden bankiers, industriëlen en politici het opperbest en in alle rust met elkaar vinden in het neutrale en geëvacueerde Bazel (Zwitserland). (Jacques Pauwels, Big Business met nazi-Duitsland, hoofdstuk 9).

De rol van de BIS bank voor en tijdens de tweede wereldoorlog is dermate bedenkelijk geweest, dat er tegen het einde van de tweede wereldoorlog stemmen opgingen om deze instelling op te heffen. Op de Bretton Woods conferentie in 1944, waarin de toekomst van het financiële stelsel van na de oorlog werd bepaald, haalde een voorstel van de Tsjechen om de BIS Bank op te heffen het niet. Het verzet van de bankiers was te groot. De BIS Bank had zich al te krachtig in het internationale financiële stelsel gepositioneerd. Bovendien had de bank een status van diplomatieke immuniteit, vrijheid van rechtsvervolging en vrijheid van vergadering, vergelijkbaar met de positie van Vaticaanstad. Nee, de bankiers lieten zich hun controle instrument niet ontnemen.



De rol van het IMF en de Wereldbank worden vaak heftig bekritiseerd
Na de tweede wereldoorlog werden het Internationale Monetaire Fonds (IMF) en de Wereldbank opgericht om de internationale financiering en investeringen te coördineren. De BIS Bank verdween achter de coulissen. Hetgeen niet betekent dat de rol van deze instelling was uitgespeeld. Integendeel, want de invloed die de BIS Bank uitoefent op het wereldwijde monetaire reilen en zeilen is steeds groter geworden. Hoewel de media als het gaat om grote internationale gebeurtenissen de BIS Bank niet noemen en wel het IMF, is het voor degene die zich hierin verdiept duidelijk dat de BIS Bank het IMF stuurt.  In de BIS nemen de centrale banken van 55 landen deel, waaronder ook de opkomende mogendheden China en India. Alle 55 centrale banken zijn aandeelhouder in de BIS. Zij bezitten samen 86% van alle aandelen. Dus grofweg minder dan 2% gemiddeld per land. De overige 14% van de aandelen zijn in handen vanparticulieren, dezelfde die er al waren voordat de 55 centrale banken toetraden tot de club.  Er is weinig fantasie voor nodig om te bedenken wie de eigenaren zijn van de 14% aandelen in de BIS. Ten opzichte van de individuele aangesloten centrale banken hebben zij een groter belang en dus meer zeggenschap. Bovendien beschikken de 14% aandeelhouders over een fabelachtig vermogen. En in deze wereld betekent het grootste bezit de grootste macht.

De leden van de BIS komen regelmatig in vergadering samen. Van deze bijeenkomsten worden geen notulen gemaakt en wordt ook geen verslag gedaan in de media.

In Der Spiegel (2009) werd over de BIS het volgende geschreven:

De indrukwekkendste ruimte is het auditorium met  moderne witleren clubfauteuils, duizenden kleine LED lampjes, de afgeschermde ruimtes achter in de ruimte waarin de tolk-vertalers zitten achter gespiegeld glas en het grote paneel waaromheen de financiële meesters van de wereld hun werk doen. De ruimte doet sterk denken aan Star Trek . Vanzelfsprekend is het hele gebouw volkomen geïsoleerd voor afluisterpraktijken en hackers. Niets van wat daarbinnen gebeurt mag naar buiten weglekken. Niet geautoriseerde personen krijgen geen toegang tot het gebouw. Er worden geen openbare verslagen gemaakt van de vergaderingen. Alles wat binnen besproken wordt is strikt vertrouwelijk. Transparantie komt niet in het BIS woordenboek voor, niets wordt verwerpelijker geacht dan een indiscrete bankier. De BIS kan worden beschouwd als de meest exclusieve en invloedrijke financiële organisatie ter wereld, het Vaticaan van de financiële wereld.

De BIS is niet onderhevig aan welke jurisdictie of internationaal recht dan ook, betaalt geen belasting en de medewerkers genieten een buitengewone mate van immuniteit. Er is geen organisatie die de handel en wandel kan controleren. Ook de financiële positie van de BIS is sterk. De BIS beschikt bijvoorbeeld over vier keer zo veel goud als de Federal Reserve, maakte in het crisisjaar 2009 een belastingvrije winst van 2 miljard Euro en heeft een eigen vermogen van 17,3 miljard euro.

‘Onze kracht is dat we geen (wetgevende) macht hebben’, verklaarde BIS secretaris-generaal Peter Dittus.‘Onze bijeenkomsten zijn in het algemeen niet gericht op besluitvorming. Het gaat primair om het uitwisselen van visies. Deze opinies vinden hun weg op een subtielere manier, door een proces dat zou kunnen worden vergeleken met osmose”
Ik kom terug op de eerder genoemde uitspraak van Mayer Anschelm Rothschild: ‘Geef mij het recht om geld te scheppen en het maakt mij niet uit wie de wetten van een land maakt’. In alles wat er over de BIS bekend is, vindt men deze signatuur terug. De BIS maakt geen wetten. Dat is ook niet nodig want de BIS schept geld en beschikt over reserves, die waarschijnlijk dat wat op de balans staat ver ter boven gaan. Omdat de 14% aandeelhouders over fabelachtige vermogens beschikken. Daarom, als het huidige financiële stelsel zijn laatste adem heeft uitgeblazen, dan heeft de BIS de macht en de steun van 55 centrale banken om het nieuwe spel op de wagen te zetten. Onlangs eiste China in duidelijke bewoording de vervanging van de dollar als wereldreservemunt door een nieuwe. Het ligt geheel in de lijn van de verwachting dat de BIS Bank deze nieuwe munt gaat uitgeven. Het maakt daarbij niet uit of deze munt de Bancor of de SDR (Special Drawing Rights), of Dagobert Duck gaat heten. Dat is slechts een kwestie van smaak. De positie van de BIS als de nieuwe wereld centrale bank zal ongetwijfeld gepaard gaan met een wereldwijde hervorming van het financiële stelsel. Hierin kunnen zelfs elementen zitten die de critici van het huidige systeem als muziek in de oren zullen klinken. Zoals het verbod op speculatieve financiële praktijken. Er is echter een gezegde dat luidt: ‘Men kan geen nieuwe wijn in oude leren zakken gieten’.
Die oude leren zakken is het op het feodale systeem gebaseerde financiële stelsel en de financiële elite, die dit in de afgelopen eeuwen op een nietsontziende wijze en ten eigen bate heeft geëxploiteerd. Het valt niet te verwachten dat de wolf in een lam verandert. Als het nieuwe systeem vanuit de BIS over de wereld wordt uitgerold dan zullen velen na de eerste roes van hoop op verbetering gaan merken, dat in wezen alles bij het oude is gebleven. Of misschien wel erger dan daarvoor, omdat de individuele vrijheid van de mens wordt aangetast. Over dit onderwerp is al door diverse auteurs, waaronder Marcel Messing inWorden Wij Wakker? indringend geschreven.

Deze tijd is cruciaal voor ons allen. Laten we ons opnieuw als vee in gevangenschap voeren of kiezen we voor bewustwording?  Als we voor het laatste kiezen, dan is er geen sprake meer van vrijblijvendheid.  Iedereen die kiest voor bewustwording neemt zijn eigen verantwoordelijkheid en legt dat niet meer buiten zichzelf neer bij de mensen die tot dusver de rol van autoriteit  hebben gespeeld. Dan staan wij open voor het onderzoek in onszelf naar onze conditioneringen. Binnen dit onderwerp betekent dat een grondige herziening van onze visie op geld en economie. Geld is dan geen voorwaarde meer om iets te kunnen bezitten, maar hoogstens een middel om de overdracht van goederen en diensten soepel te kunnen laten verlopen. En economisch handelen is niet langer het uitleven van onze hebzucht om zoveel mogelijk materie naar ons toe te trekken, desnoods ten koste van onze medemens. Daarvoor is nodig dat we initiatieven gaan nemen, zoals er nu al mensen overal op de wereld zijn die dat doen.  Crowdfunding, kredietunies, bartering, complementair geld, rentevrij bankieren, democratisering van organisaties, afschaffen van aandelenbezit door enkelen. Het zijn voorbeelden van de hoop die wij mogen koesteren op een toekomst waarin medemenselijkheid centraal zal staan.

© Ad Broere, 10 augustus 2011
www.adbroere.nl